حضور فرانیک، بازوی نوآوری گروه ملی انفورماتیک در نمایشگاه کیتکس ۲۰۲۴

نمایشگاه بین‌المللی کیتکس 2024 با تمرکز بر حوزه فناوری اطلاعات،‌ ارتباطات و برق پایدار، در تاریخ 19 تا 22 شهریور در جزیره کیش برگزار خواهد شد.

 

محورهای این نمایشگاه هوش مصنوعی، شهر هوشمند، فناوری‌های نوین مالی، اینترنت اشیا، هنرهای تصویری و رسانه دیجیتال هستند.

شرکت فرانیک، بازوی نوآوری گروه ملی انفورماتیک، با رویکردی متمرکز بر سه محور کلیدی در حوزه فین‌تک، در نمایشگاه پیش رو حضور خواهد داشت. این سه محور شامل شتابدهنده، سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی (CVC) و پلتفرم نوآوری باز است.

شتابدهنده فرانیک به جذب، حمایت و توسعه استارتاپ‌های فین‌تک اختصاص دارد. سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی این شرکت به دنبال انجام سرمایه‌گذاری‌های هوشمندانه در راستای تقویت زنجیره ارزش گروه ملی انفورماتیک در حوزه فین‌تک است. همچنین، پلتفرم نوآوری باز فرانیک با هدف شناسایی فرصت‌ها و خلأهای موجود در شرکت‌های تابعه گروه ملی انفورماتیک و ارائه راه‌حل‌های نوآورانه برون‌سازمانی، نقش مهمی در توسعه نوآوری باز ایفا خواهد کرد.

یادآور می‌شود شرکت فرادیس گستر کیش از ابتدای سال ۱۴۰۳، همگام با ماموریت جدید خود به عنوان بازوی نوآوری و سرمایه‌گذاری گروه ملی انفورماتیک، اقدام به تغییر برند و استراتژی کرده است. این شرکت که تا پیش از این با نام “فرادیس” شناخته می‌شد، از این پس با برند “فرانیک” به فعالیت‌های خود ادامه خواهد داد.

هدف اصلی شرکت فرانیک در این نمایشگاه، شبکه‌سازی با فعالان صنعت مالی کشور، آشنایی با استارتاپ‌های حوزه فین‌تک و معرفی دستاوردهای خود در زمینه شتابدهی، سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی و نوآوری باز به بازدیدکنندگان است. مشتاقانه منتظر دیدار شما در غرفه گروه ملی انفورماتیک هستیم.

امضای تفاهمنامه همکاری فرانیک و پارک علم و فناوری دانشگاه تربیت مدرس

بنیان نوآوری فرانیک و پارک علم و فناوری دانشگاه تربیت مدرس تفاهمنامه همکاری در راستای توسعه اکوسیستم نوآوری و فناوری با تمرکز بر حوزه فین‌تک امضا کردند.

در این راستا، نیما شمساپور، مدیر عامل فرانیک، ضمن بیان ظرفیت‌های بنیان نوآوری فرانیک از آمادگی این مجموعه برای سرمایه‌گذاری و حمایت از استارتاپ‌های حوزه فین‌تک، پایان‌نامه‌های مرتبط با حوزه فین‌تک، برگزاری رویداد‌های مشترک با پارک علم و فناوری دانشگاه تربیت مدرس خبر داد.

وی بیان داشت دسترسی به سندباکس بانک مرکزی جهت تسهیل رگولاتوری برای استارتاپ‌های نوظهور در حوزه فین‌تک یکی از نقاط قوت بنیان نوآوری فرانیک برای استارتاپ‌های این حوزه است.

شمساپور اظهار داشت یکی دیگر از ظرفیت‌های فرانیک دسترسی به مسائل و چالش‌های موجود در شرکت‌های زیر مجموعه ملی انفورماتیک است که قابلیت تبدیل به یک کسب و کار پایدار و مقیاس‌پذیر را دارند.

حسین نادری‌منش، ریاست پارک علم و فناوری دانشگاه تربیت مدرس، ضمن استقبال از همکاری مشترک از ظرفیت‌های پارک علم و فناوری دانشگاه تربیت مدرس و تیم‌های استارتاپی خوب در این دانشگاه خبر داد.

وی بیان کرد وجود ده هزار دانشجوی مقطع ارشد و دکتری در دانشگاه تربیت مدرس بستر مناسبی برای مجموعه‌هایی که در حوزه نوآوری و فناوری به دنبال نیروی انسانی با استعداد و توانمند هستند فراهم کرده است.

بنیان نوآوری فرانیک امیدوار است با استفاده از ظرفیت دانشگاه تربیت مدرس و دانشجویان ارشد و دکتری این دانشگاه در راستای ارتقای صنعت فین‌تک کشور گام مهمی را در اکوسیستم نوآوی و فناوی کشور بردارد.

یادآور می‌شود شرکت فرادیس گستر کیش از ابتدای سال ۱۴۰۳، همگام با ماموریت جدید خود به عنوان بازوی نوآوری و سرمایه‌گذاری گروه ملی انفورماتیک، اقدام به تغییر برند و استراتژی کرده است. این شرکت که تا پیش از این با نام “فرادیس” شناخته می‌شد، از این پس با برند “فرانیک” به فعالیت‌های خود ادامه خواهد داد.

CVC و VC، کشف تفاوت‌های استراتژیک در دنیای سرمایه‌گذاری نوین

مقدمه

در قلب نوآوری و تحول فناوری، شرکت‌های بزرگ و استارتاپ‌ها نقش‌های متناقضی ایفا می‌کنند؛ اولی‌ها به‌دنبال پیشبرد استراتژی‌های تجاری و توسعه پایدار هستند، در حالی که دومی‌ها با شجاعت و خلاقیت، مرزهای جدید را می‌شکافند. سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی (CVC) به‌عنوان یک نقطه تلاقی استراتژیک، این دو دنیای متفاوت را به هم پیوند می‌زند. برخلاف سرمایه‌گذاری خطرپذیر سنتی (VC) که بیشتر بر روی افزایش سریع ارزش استارتاپ‌ها تمرکز دارد، CVC به‌طور خاص با هدف ادغام نوآوری‌های جدید و دست‌یابی به مزایای استراتژیک برای شرکت‌های بزرگ طراحی شده است.

تعریف و مفهوم سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی (CVC)

تعریف CVC

سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی (CVC) به سرمایه‌گذاری‌های صورت‌گرفته توسط شرکت‌های بزرگ در استارتاپ‌ها و شرکت‌های نوآور گفته می‌شود. این نوع سرمایه‌گذاری معمولاً از طریق واحدهای مستقل یا صندوق‌های مخصوص که تحت مدیریت شرکت‌های بزرگ فعالیت می‌کنند، انجام می‌شود. هدف اصلی CVC نه تنها کسب سود مالی بلکه دستیابی به نوآوری‌های کلیدی و استراتژیک است که می‌تواند به رشد و توسعه داخلی شرکت مادر کمک کند.

نقش CVC در اکوسیستم نوآوری

CVC به‌عنوان یک پل بین دنیای استارتاپ‌ها و شرکت‌های بزرگ عمل می‌کند. این سرمایه‌گذاری به استارتاپ‌ها امکان می‌دهد تا به منابع مالی و شبکه‌های گسترده‌ای دسترسی پیدا کنند، در حالی که شرکت‌های بزرگ از فناوری‌های نوآور و راه‌حل‌های جدید بهره‌مند می‌شوند. به این ترتیب، CVC می‌تواند به‌عنوان یک استراتژی برای ایجاد نوآوری و توسعه کسب‌وکارهای جدید در داخل شرکت‌های بزرگ عمل کند.

ساختار و مدل‌های CVC

مدل سرمایه‌گذاری مستقیم

در این مدل، شرکت‌های بزرگ مستقیماً در استارتاپ‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند. این سرمایه‌گذاری معمولاً شامل خرید سهام یا تأمین مالی پروژه‌های خاص استارتاپ‌ها می‌شود. این مدل به شرکت‌های بزرگ این امکان را می‌دهد که به‌طور مستقیم بر روی استارتاپ‌ها تأثیر بگذارند و از نزدیک با آنها همکاری کنند.

 

مدل‌های مشارکت استراتژیک

شرکت‌های بزرگ ممکن است به‌جای سرمایه‌گذاری مستقیم، با صندوق‌های VC مستقل همکاری کنند. این نوع مشارکت می‌تواند به صورت مشترک در سرمایه‌گذاری‌ها یا از طریق ایجاد صندوق‌های مشترک انجام شود. هدف از این مدل، بهره‌مندی از تجربه و شبکه‌های موجود در صندوق‌های VC در کنار استراتژی‌های خاص شرکت‌های بزرگ است.

تاریخچه و تکامل CVC

تاریخچه شکل‌گیری CVC

سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی از دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ آغاز شد، زمانی که شرکت‌های بزرگ به دنبال راه‌هایی برای دستیابی به نوآوری و فناوری‌های جدید بودند. در ابتدا، CVC به‌طور محدود و عمدتاً به صورت سرمایه‌گذاری‌های انفرادی انجام می‌شد. با گذر زمان و افزایش نیاز به نوآوری، شرکت‌های بزرگ شروع به ایجاد واحدهای مستقل و صندوق‌های CVC کردند.

تحولات کلیدی در CVC

در دهه‌های اخیر، CVC به سرعت رشد کرده و تحولاتی را تجربه کرده است. با ظهور فناوری‌های جدید و افزایش رقابت در بازار، شرکت‌های بزرگ به استفاده از CVC به‌عنوان یک ابزار کلیدی برای دسترسی به فناوری‌های نوین و توسعه استراتژیک پرداخته‌اند. این تحولات شامل افزایش تعداد شرکت‌های بزرگ که به CVC روی آورده‌اند و توسعه مدل‌های جدید سرمایه‌گذاری است.

تفاوت‌های کلیدی بین CVC و VC (سرمایه‌گذاری خطرپذیر سنتی)

هدف و انگیزه‌های اصلی

CVC: هدف اصلی سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی معمولاً شامل دستیابی به اهداف استراتژیک و نوآوری‌های کلیدی است. شرکت‌های بزرگ با استفاده از CVC تلاش می‌کنند تا فناوری‌های جدید را کشف کنند، فرآیندهای داخلی خود را بهبود دهند و در بازارهای جدید حضور یابند.

VC: سرمایه‌گذاری خطرپذیر سنتی بیشتر بر روی اهداف مالی و رشد سریع استارتاپ‌ها متمرکز است. سرمایه‌گذاران VC به دنبال بازگشت سریع سرمایه و کسب سود بالا از طریق مقیاس‌پذیری سریع استارتاپ‌ها هستند.

 

مدل‌های سرمایه‌گذاری و ساختارها

CVC: سرمایه‌گذاری در CVC معمولاً از طریق واحدهای مستقل یا صندوق‌های مخصوص انجام می‌شود که تحت مدیریت شرکت‌های بزرگ فعالیت می‌کنند. این مدل‌ها می‌توانند شامل سرمایه‌گذاری مستقیم یا همکاری با صندوق‌های VC باشند.

VC: سرمایه‌گذاری در VC معمولاً از طریق صندوق‌های تخصصی انجام می‌شود که به‌طور مستقل از شرکت‌های بزرگ عمل می‌کنند. این صندوق‌ها به‌طور کلی با هدف تأمین مالی استارتاپ‌ها و کسب سود از طریق فروش سهام آنها در مراحل بعدی فعالیت می‌کنند.

رویکرد به نوآوری و توسعه محصول

CVC: شرکت‌های بزرگ با استفاده از CVC بر روی نوآوری‌های داخلی و استراتژیک تمرکز دارند. این رویکرد به آنها این امکان را می‌دهد که به‌طور مستقیم بر روی پروژه‌ها و فناوری‌های جدید تأثیر بگذارند و از نزدیک با استارتاپ‌ها همکاری کنند.

VC: سرمایه‌گذاران VC معمولاً بر روی رشد سریع و مقیاس‌پذیری استارتاپ‌ها تمرکز دارند. این رویکرد به آنها این امکان را می‌دهد که به‌سرعت به استارتاپ‌ها سرمایه‌گذاری کنند و از افزایش ارزش آنها بهره‌برداری کنند.

مدیریت و نظارت

CVC: در CVC، شرکت‌های بزرگ معمولاً بر روی مدیریت و نظارت مستقیم بر استارتاپ‌ها تمرکز دارند. این نظارت می‌تواند شامل مشارکت در جلسات مشاوره، نظارت بر پیشرفت پروژه‌ها و ارائه منابع و شبکه‌های لازم باشد.

VC: در VC، سرمایه‌گذاران به‌طور معمول به دنبال تأمین مالی استارتاپ‌ها و نظارت بر پیشرفت آنها از طریق مدیریت تخصصی و مشاوره هستند. این نظارت معمولاً به‌طور غیرمستقیم و از طریق تعاملات با تیم مدیریتی استارتاپ‌ها انجام می‌شود.

مزایا و معایب

CVC:

  • مزایا: دسترسی به فناوری‌های نوین، بهبود فرآیندهای داخلی، افزایش نوآوری و کاهش هزینه‌های تحقیق و توسعه.
  • معایب: چالش‌های فرهنگی و مدیریتی، تضاد منافع، و مشکلات هماهنگی بین بخش‌های داخلی شرکت و استارتاپ‌ها.

VC:

  • مزایا: تأمین مالی سریع، تمرکز بر رشد و مقیاس‌پذیری، و فرصت‌های سود بالا.
  • معایب: فشار برای دستیابی به نتایج سریع، ریسک بالای شکست، و نیاز به مدیریت پیچیده.

نتیجه‌گیری

سرمایه‌گذاری خطرپذیر شرکتی (CVC) و سرمایه‌گذاری خطرپذیر سنتی (VC) هر دو نقش مهمی در اکوسیستم نوآوری و رشد استارتاپ‌ها دارند. در حالی که CVC به‌عنوان یک ابزار استراتژیک برای شرکت‌های بزرگ جهت دستیابی به نوآوری‌های کلیدی و توسعه داخلی عمل می‌کند، VC بیشتر بر روی اهداف مالی و رشد سریع استارتاپ‌ها متمرکز است. درک تفاوت‌ها و ویژگی‌های هر یک از این مدل‌ها می‌تواند به سرمایه‌گذاران و استارتاپ‌ها کمک کند تا تصمیمات بهتری بگیرند و استراتژی‌های مناسب‌تری برای سرمایه‌گذاری و توسعه انتخاب کنند.



از شتاب به موفقیت:نگاهی به انواع شتابدهنده‌ها و مزایای آن‌ها

مقدمه

هر استارتاپی در نقطه‌ای از مسیر خود به جایی می‌رسد که دیگر تنها داشتن یک ایده خوب کافی نیست. رسیدن به مرحله‌ای که محصول یا خدمت شما آماده ورود به بازار باشد، نیازمند سرعت و منابع است. اینجاست که شتابدهنده‌ها به‌عنوان بازوی حمایتی وارد میدان می‌شوند. این برنامه‌ها تنها فضایی برای تأمین سرمایه نیستند؛ بلکه مسیری برای جذب دانش فنی، توسعه سریع‌تر، و دستیابی به شبکه‌های گسترده‌ای از متخصصان و سرمایه‌گذاران هستند. نقش شتابدهنده‌ها فراتر از سرمایه‌گذاری اولیه است؛ آن‌ها نقشه راه موفقیت یک استارتاپ را ترسیم کرده و ابزارهای لازم برای عبور از موانع پیچیده را فراهم می‌کنند.


شتابدهنده چیست؟

شتابدهنده‌ها (Accelerators) برنامه‌هایی هستند که برای کمک به رشد سریع و توانمندسازی استارتاپ‌ها طراحی شده‌اند. این برنامه‌ها معمولاً شامل مشاوره، آموزش، ارائه منابع مالی، فضای کاری و ارتباطات با شبکه‌های کلیدی در صنعت می‌شوند. شتابدهنده‌ها به طور معمول به صورت موقت استارتاپ‌ها را پشتیبانی می‌کنند و در ازای خدمات خود، بخشی از سهام شرکت استارتاپی را دریافت می‌کنند.

شتابدهنده‌ها معمولاً بر روی استارتاپ‌هایی که به سطح معینی از پیشرفت رسیده‌اند و مدل کسب‌وکار خود را تا حدی تثبیت کرده‌اند، تمرکز دارند. هدف اصلی شتابدهنده‌ها افزایش شانس موفقیت و تسریع در ورود به بازار و جذب سرمایه‌گذاری‌های بزرگ‌تر است.

 

انواع شتابدهنده‌ها

شتابدهنده‌ها بر اساس اهداف و حوزه‌های تخصصی خود به انواع مختلفی تقسیم می‌شوند. در ادامه به بررسی برخی از انواع شتابدهنده‌ها پرداخته می‌شود:

1. شتابدهنده‌های عمومی (General Accelerators)

شتابدهنده‌های عمومی یا همه‌منظوره، بر روی استارتاپ‌های مختلف در حوزه‌های گوناگون متمرکز هستند و محدودیتی در زمینه‌های فعالیت استارتاپ‌ها ندارند. این شتابدهنده‌ها به شرکت‌های نوپا کمک می‌کنند تا زیرساخت‌های لازم برای رشد سریع را فراهم کنند و منابعی مانند سرمایه‌گذاری اولیه، مشاوره، و آموزش‌های مدیریتی در اختیار آن‌ها قرار می‌دهند. برخی از شناخته‌شده‌ترین شتابدهنده‌های عمومی عبارت‌اند از Y Combinator و Techstars.

2. شتابدهنده‌های تخصصی (Industry-Specific Accelerators)

این نوع شتابدهنده‌ها به استارتاپ‌هایی که در حوزه‌های خاصی فعالیت می‌کنند، خدمات می‌دهند. این تخصص می‌تواند شامل حوزه‌هایی مانند فناوری اطلاعات، سلامت، فین‌تک (فناوری‌های مالی)، کشاورزی و… باشد. شتابدهنده‌های تخصصی با داشتن کارشناسان و مشاوران باتجربه در آن حوزه خاص، می‌توانند به استارتاپ‌ها در زمینه‌های تخصصی کمک کنند.

3. شتابدهنده‌های شرکتی (Corporate Accelerators)

برخی از شرکت‌های بزرگ برای افزایش نوآوری و بهبود محصولات خود، اقدام به راه‌اندازی شتابدهنده‌های داخلی می‌کنند. این شتابدهنده‌ها به استارتاپ‌هایی که می‌توانند به رشد و توسعه آن شرکت کمک کنند، خدمات ارائه می‌دهند. مزیت اصلی شتابدهنده‌های شرکتی، دسترسی استارتاپ‌ها به منابع و زیرساخت‌های شرکت‌های بزرگ و بازارهای آماده است.

به عنوان مثال، Google Launchpad Accelerator توسط گوگل برای حمایت از استارتاپ‌های فناوری تأسیس شده است. این شتابدهنده‌ها استارتاپ‌ها را در جهت ارتقای محصولات و سرویس‌های مرتبط با اکوسیستم گوگل پشتیبانی می‌کنند.

4. شتابدهنده‌های دانشگاهی (University Accelerators)

برخی از دانشگاه‌ها به منظور تجاری‌سازی ایده‌های دانشجویان و پژوهشگران خود، شتابدهنده‌هایی تأسیس کرده‌اند. این شتابدهنده‌ها علاوه بر ارائه خدمات معمول شتابدهی، ارتباط نزدیکی با بخش‌های تحقیقاتی و علمی دارند و می‌توانند فرصت‌های ویژه‌ای برای دانشجویان و استارتاپ‌های مبتنی بر تحقیقات فراهم کنند.

برای مثال، Stanford StartX یک شتابدهنده برجسته است که توسط دانشگاه استنفورد برای حمایت از دانشجویان و فارغ‌التحصیلان این دانشگاه ایجاد شده است. این شتابدهنده‌ها به استارتاپ‌ها کمک می‌کنند تا پژوهش‌های علمی خود را به محصولات تجاری تبدیل کنند.

5. شتابدهنده‌های اجتماعی و خیریه (Social Impact Accelerators)

این نوع شتابدهنده‌ها بر روی استارتاپ‌هایی متمرکز هستند که هدفشان ایجاد تغییرات مثبت در جامعه است. این شتابدهنده‌ها با استارتاپ‌هایی که به دنبال حل مشکلات اجتماعی، محیط‌زیستی و انسانی هستند، همکاری می‌کنند. شتابدهنده‌های اجتماعی معمولاً علاوه بر منابع مالی، شبکه‌های اجتماعی و همکاری با سازمان‌های خیریه را نیز فراهم می‌کنند.

به عنوان نمونه، Echoing Green یکی از شتابدهنده‌های اجتماعی است که به کارآفرینان اجتماعی کمک می‌کند تا تأثیر مثبتی بر جوامع خود بگذارند.

6. شتابدهنده‌های مجازی (Virtual Accelerators)

با پیشرفت تکنولوژی و همه‌گیری اینترنت، برخی شتابدهنده‌ها به صورت آنلاین و مجازی فعالیت می‌کنند. این شتابدهنده‌ها به استارتاپ‌ها اجازه می‌دهند تا بدون نیاز به حضور فیزیکی در محل خاصی، از خدمات شتابدهی بهره‌مند شوند. شتابدهنده‌های مجازی معمولاً به استارتاپ‌هایی که در مناطق دورافتاده یا در کشورهایی با منابع محدود هستند، کمک می‌کنند.

نمونه‌هایی از شتابدهنده‌های مجازی شامل Founder Institute و The Venture Center هستند که خدمات مشاوره و آموزش‌های آنلاین به استارتاپ‌ها ارائه می‌دهند.

مزایای شرکت در شتابدهنده‌ها

استارتاپ‌هایی که در شتابدهنده‌ها شرکت می‌کنند، از مزایای متعددی بهره‌مند می‌شوند:

  1. دسترسی به سرمایه‌گذاران: یکی از بزرگ‌ترین مزایای شتابدهنده‌ها، دسترسی به شبکه‌های سرمایه‌گذارانی است که به دنبال سرمایه‌گذاری در استارتاپ‌ها هستند.
  2. شبکه‌سازی: استارتاپ‌ها می‌توانند از طریق شتابدهنده‌ها با دیگر کارآفرینان، مشاوران و متخصصان حوزه‌های مختلف آشنا شوند.
  3. آموزش و راهنمایی: برنامه‌های شتابدهی شامل جلسات آموزشی، کارگاه‌ها و مشاوره‌های فنی و مدیریتی هستند که به استارتاپ‌ها کمک می‌کنند تا مهارت‌های لازم را کسب کنند.
  4. فضای کاری: بسیاری از شتابدهنده‌ها فضای کاری رایگان یا ارزان برای استارتاپ‌ها فراهم می‌کنند.

چالش‌ها و مشکلات شتابدهنده‌ها

با وجود مزایای بسیار، شرکت در شتابدهنده‌ها چالش‌هایی نیز به همراه دارد. برخی از این چالش‌ها عبارت‌اند از:

  • رقابت شدید: ورود به بسیاری از شتابدهنده‌های برتر نیازمند رقابت با استارتاپ‌های دیگر است، و تنها استارتاپ‌های با پتانسیل بالا می‌توانند پذیرفته شوند.
  • سهام‌دهی به شتابدهنده: بسیاری از شتابدهنده‌ها در ازای خدمات خود بخشی از سهام استارتاپ را دریافت می‌کنند، که ممکن است در آینده برای بنیان‌گذاران چالش‌برانگیز باشد.
  • فشار زمانی: دوره‌های شتابدهی کوتاه هستند و استارتاپ‌ها باید در مدت زمان محدود به نتایج ملموس دست یابند، که می‌تواند استرس‌زا باشد.

نتیجه‌گیری

شتابدهنده‌ها نقش مهمی در اکوسیستم استارتاپی ایفا می‌کنند و به کارآفرینان کمک می‌کنند تا با سرعت بیشتری به بازار وارد شوند و منابع لازم برای رشد را کسب کنند. انواع مختلفی از شتابدهنده‌ها وجود دارند که هر کدام با توجه به نیازهای خاص استارتاپ‌ها طراحی شده‌اند. با انتخاب شتابدهنده مناسب، استارتاپ‌ها می‌توانند از فرصت‌های طلایی برای موفقیت و توسعه پایدار بهره‌مند شوند.